Voor heel veel zorghandelingen worden vaste afspraken gemaakt: denk maar aan medicatiebeleid of allerlei hygiëne afspraken. Veel zorgorganisaties doen dat ook voor til- en transferhandelingen per cliënt. Dat is logisch en dat moet ook. Voor de inzet van tilliften is het zelfs verplicht om een actueel til- of transferprotocol in het zorgdossier te hebben. Toch doet niet iedere organisatie dat. We beschikken niet over recente cijfers, maar een aantal jaren geleden lag het rond de 50% en we verwachten niet dat dit nu veel meer zal zijn.
Een handige brochure hierover kan je hier downloaden. Daarin staat vrij uitgebreid beschreven wat zo’n protocol is, welke soorten er zijn, hoe je ze invoert en er is een hoofdstuk met allemaal voorbeelden die je kunt gebruiken.
Ook toetsing achteraf
Een belangrijke eigenschap van zo’n protocol wordt nog wel eens vergeten. De afspraken zoals die vermeld staan op het transferprotocol kunnen namelijk ook de rol van toetsing achteraf vervullen. In het licht van de oplaaiende discussies over juridische aansprakelijkheid en letselschade wordt dossiervorming steeds belangrijker. Werkgevers moeten hard kunnen maken op welke wijze zij de gezondheid van werknemers beschermen en omgekeerd, werknemers moeten kunnen laten zien dat zij niet ‘opzettelijk nalatig’ geweest zijn. De Praktijkrichtlijnen Fysieke Belasting geven duidelijke kaders aan waarbinnen gewerkt moet worden. Mocht er toch een probleem ontstaan, dan kan via de transferprotocollen nagegaan worden op welke wijze de praktijkrichtlijnen zijn toegepast in een concrete situatie.
